อย่างที่บอกว่าปัจจัยในการเดินทางครั้งนี้มันมีปัจจัยสองอย่างก็คือความเบื่อกับพี่ชายสุดที่รักกลับมาจากอังกฤษ และพี่ไบร์ทก็คือพี่ชายคนนั้นนั่นเอง
พี่ไบร์ท เป็นรุ่นพีี่คณะที่สนิทและรู้จักสันดานของฉันดีที่สุด ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมากว่าสามปีทำให้ฉันสรุปลักษณะของผู้ชายคนนี้ได้ว่า ถ้าไม่นับรูปร่างที่เตี้ย ตัวเล็ก หน้าจืด ตาเป็นขีดตามสไตล์ลูกหลานคนจีนทั่วไปแต่ผิวคล้ำเสียจนเหมือนไม่มีเชื้อจีน และสไตล์การแต่งตัวที่บ่งบอกได้ถึงความเนิร์ดแล้ว จัดได้ว่าเป็นผู้ชายที่เข้าใกล้กับคำว่าเพอร์เฟ็คมากที่สุดคนหนึ่ง เพราะเป็นคนมองโลกในแง่ดี นิสัยดี ใจเย็น สุขุมรอบคอบ อบอุ่น และฉลาดเกินมนุษย์ แต่ก็เท่านั้นล่ะเพราะความดีงามทั้งหมดในตัวเค้าถูกวาจากวนประสาท ความเป็นคุณชายสายเสมอ และข้อด้อยข้างต้นกลบไปจนมิด สำหรับฉันเขาจึงเป็นเหมือนผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นเอง
หลังจากที่หัวใจบอกฉันให้ออกเดินทาง พี่ไบร์ทเป็นคนแรกที่ชั้นคิดถึง แม้ว่าเราทั้งสองคนจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลยซักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสไตล์การแต่งตัว นิสัย แนวคิด ความฉลาด นอกจากจบตรีมาจากที่เดียวกัน แต่ก็เพราะความต่างนี่ล่ะที่ทำให้การเดินทางหรือการที่ฉันทำอะไรหลายครั้งๆสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีเพราะมีคนคอยเบรคไม่ให้ทำอะไรที่ดูสุดขั้วหรือบ้าดีเดือดตามสันดานของฉันมากนัก การเดินทางครั้งนี้ก็เช่นกันฉันอยากได้คนที่คอยเบรกฉันไม่ให้เถลไถลเผลอไผลไปกับทะเลจนเป็นอันเกเรไม่กลับมาทำงาน ดังนั้นเค้าจึงเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นบัดดี้ร่วมเดินทางไปตลอดทริปนี้
พอตัดสินใจได้ฉันก็คว้ามือถือกดเบอร์โทรหาพี่ไบร์ทอย่างรวดเร็วเพื่อชักชวน(แกมบังคับ) ให้ไปด้วย
“พี่ไบร์ท ไปเที่ยวกันเถอะ ที่ไหนก็ได้ไกลๆ นั่งชิวได้ทั้งวัน”
ทำเอาปลายเสียงอีกฝ่ายถามด้วยความสงสัย “อะไรนะ เอาใหม่ซิ”
“ไปเที่ยวกัน ทะลซักที่อ่ะ คิดไม่ออกแต่อยากไปเที่ยว” ชั้นทวนคำอย่างรวดเร็ว
หลังจากเงียบไปร่วมสามนาที (จับเวลาอยู่เพราะกลัวเกินโปรโมชั่น) ก็ได้ยินเสียงลอดมาจากโทรศัพท์ว่า
“เอาดิ หัวหินเป็นไง วันเสาร์ซักเสาร์นึง ไปเช้า-เย็นกลับ” คุณชายตัวแสบเผด็จการคิดให้เสร็จสรรพ
และชั้นก็เคาะซื้อความคิดดังกล่าวอย่างว่าง่าย ก่อนจะวางสายไปโดยลืมนัดแนะวันเวลาเดินทาง
หลังจากนั้นอีกหลายสัปดาห์ การเจรจาหาวันหยุดไปเที่ยวก็จบลงด้วยดี สมประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย เมื่อทุกอย่างพร้อมก็ได้เวลาออกเดินทางแล้วล่ะ
ทักทายกันหน่อย
หลังจากจดๆ จ้องๆ อยากจะทำบล๊อคของตัวเองมาพักใหญ่ ในที่สุดเราก็ตัดสินใจเปิดบล๊อคของตัวเองอย่างจริงๆจังๆ อย่างชาวบ้านชาวเมืองคนอื่นเขาสักที สำหรับบล๊อคนี้จุดประสงค์หลักๆคือเป็นการแชร์ความคิดหรือประสบการณ์หลายๆอย่างที่เราไปพบมาเล่าสู่กันฟัง เนื้อหาก็จะมีหนักบ้าง เบาบ้างสลับกันไปแล้วแต่สถานการณ์และจังหวะชีวิตในช่วงนั้นๆ
สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนนะที่่ (หลง) เข้ามาอ่านเข้ามาแชร์ความคิดในบล๊อคแห่งนี้ เพราะทุกคอมเมนต์ที่เขียนมานั้นเป็นแรงผลักดันที่ทำให้ทั้งบล๊อคและเจ้าของบล๊อคคนนี้มีชีวิตอยู่ได้ ขอบคุณทุกคนด้วยใจจริงคับ
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
1 ความคิดเห็น:
ไปด้วยดิ - -"
เอารูปมาให้ดูด้วยนะ อิอิ
แสดงความคิดเห็น