ทะเลสีดำในคืนที่ฟ้าไม่ค่อยมีดาวที่หัวหิน part I : เมื่อความเบื่อเป็นที่มาของการเดินทาง

“เบื่อ” เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี่้ ทั้งๆที่โดยปกติแล้วการเดินทางในโลกกว้างของฉันมักจะมีจุดเร่ิมต้นมาจากความท้าทาย ความหวัง กิเลสส่วนตัวหรือการโดนเพื่อนลากมาตลอด แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนครั้งก่อนๆ เพราะมันเกิดขึ้นจากปัจจัยสองอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเหมาะเจาะ คือความเบื่อที่จะต้องทำงานที่ตัวเองไม่ชอบจนเกินขีดสุดของความอดทนและเมื่อพี่ชายสุดเลิฟกลับมาจากการเรียนต่อที่อังกฤษ แต่หลักใหญ่ใจความแล้วตัวการที่เตะฉันให้ออกเดินทางก็คือ

ความเบื่อ!!!!!!!!!!

ความเบื่อเริ่มมาสถิตย์อยู่กับฉันเป็นเวลาไล่เลี่ยกับการเร่ิมทำงานในบริษัทของครอบครัว เหตุที่เบื่อก็มาจากความรู้สึกว่า “ไม่ชอบว่ะ มันไม่ใช่ตัวเรา เรามีความฝัน อยากทำความฝันของเรา” โดยส่วนตัวแล้วฉันเป็นไม่ชอบการตื่นแต่เช้าเพื่อเข้างานตอกบัตรให้ทัน นั่งนิ่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเวลาไม่มีอะไรทำเพื่อรอเวลากลับบ้านในตอนเย็นอย่างที่เป็นอยู่ และการทำธุรกิจก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากทำ เพราะไม่มีหัวทางด้านนี้เท่าใดนัก แต่ในเมื่ออยู่ในภาวะจำยอมก็ต้องทำโดยพับความฝันในการเป็นผู้กำกับภาพกับการเป็นนักวิจัยของตัวเองเอาไว้ ทำให้พอถึงจุดหนึ่งเลยตกอยู่ในภวังค์แห่งความเบื่อหน่ายโดยไม่รู้ตัว ทำทุกสิ่งทุกอย่างไปให้หมดไปวันๆในขณะที่สมองกับหัวใจกระซิบคำว่าเบื่ออยู่ทุกนาทีที่ผ่านไป จนกระทั่งวันหนึ่งความอดทน (ที่ไม่ค่อยจะมี) ต่อความเบื่อได้หมดลงเมื่อหัวใจตะโกนบอกตัวเองว่า

“พอกันที ไม่ทำแล้ว เลิกเลิก”

แต่สมองก็แย้งออกมาว่า
“เออ ฉันรู้แต่แกจะยอมเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างที่ชอบว่าคนอื่นรึไง เอาศักดิ์ศรีไปท้ิงไว้ไหนฟะ หัดคิดบ้างดิโตแล้วนะ”

หัวใจก็พลันนิ่งเงียบเหมือนจะยอมจำนนต่อเหตุผลของสมองก่อนจะพูดเสียงอ่อยๆว่า “งั้นไปเที่ยวแทนก็ได้” และสมองก็พยักหน้าโอเค

เมื่อความรู้สึกภายในต่อรองกันเสร็จ การเดินทางที่เหมือนไม่ได้วางแผนของฉันก็เริ่มขึ้น